روان‌سنجی آنلاین

۱.  وقتی به کسی نزدیک می‌شوم، نگران می‌شوم که از زندگی‌ام کنار برود.

۲. وقتی کاری خوب انجام می‌شود، ذهنم سریع سراغ بخشی می‌رود که می‌توانست بهتر باشد.

۳.  وقتی ناراحتم، معمولاً انتظار ندارم کسی واقعاً از نظر عاطفی کنارم باشد.

۴. تحمل کارهای خسته‌کننده برای رسیدن به هدف بلندمدت برایم دشوار است.

۵. در جمع‌ها اغلب حس می‌کنم واقعاً «یکی از آنها» نیستم.

۶. برای جلوگیری از واکنش منفی دیگران، خواسته خودم را کنار می‌گذارم.

۷. نگرانی درباره بیماری یا حادثه می‌تواند بدون نشانه جدی در ذهنم پررنگ شود.

۸. وقتی تأیید دیگران را نمی‌گیرم، ارزش انتخاب خودم برایم کمتر می‌شود.

۹. اگر کسی من را خیلی نزدیک بشناسد، ممکن است چیزهایی ببیند که باعث شود از من فاصله بگیرد.

۱۰. وقتی چیزی برایم مهم است، انتظار دارم محدودیت‌های معمول برای من کنار گذاشته شوند.

۱۱.  وقتی احساس شدیدی دارم، ترجیح می‌دهم آن را طوری نگه دارم که دیگران متوجه نشوند.

۱۲. برای تصمیم‌های روزمره، بدون نظر فردی مطمئن احساس اطمینان کمی دارم.

۱۳.  حتی وقتی اوضاع خوب پیش می‌رود، ذهنم به این می‌رود که چه چیزی ممکن است خراب شود.

۱۴. وقتی کسی به کمک نیاز دارد، نیاز خودم را حتی با هزینه شخصی عقب می‌اندازم.

۱۵.  وقتی خودم را با هم‌سطح‌هایم مقایسه می‌کنم، معمولاً خودم را عقب‌تر می‌بینم.

۱۶. وقتی کسی به من نزدیک می‌شود، بخشی از من منتظر است از اعتمادم سوءاستفاده کند.

۱۷. جدا از خواسته‌های فردی بسیار نزدیک، تشخیص اینکه خودم چه می‌خواهم برایم سخت می‌شود.

۱۸.  وقتی کسی اشتباه می‌کند، بخشیدن او بدون پیامد برایم دشوار است.

۱۹. احساس می‌کنم دیگران نیازهای هیجانی عمیق من را به اندازه کافی درک نمی‌کنند.

۲۰. پذیرفتن اینکه نیازهای من همیشه اولویت ندارد برایم سخت است.

۲۱. حتی در رابطه‌های نسبتاً امن، نیت دیگران را با احتیاط زیاد بررسی می‌کنم.

۲۲.  موفقیت‌های قبلی هم به‌سختی باورم را به توانایی‌ام برای موفق شدن بالا می‌برند.

۲۳.  بیان نیاز عاطفی در حضور دیگران برایم ناراحت‌کننده است.

۲۴. تغییر کوچکی در رفتار یک فرد نزدیک باعث می‌شود احتمال فاصله گرفتن او را جدی بگیرم.

۲۵. استراحت یا رسیدگی به خودم وقتی دیگری به من نیاز دارد، در من احساس گناه ایجاد می‌کند.

۲۶. وقتی میل فوری قوی باشد، به‌تعویق انداختن آن برایم سخت می‌شود.

۲۷. خطاهایم به‌راحتی در من احساس «اشکال اساسی داشتن» ایجاد می‌کنند.

۲۸. در تصمیم‌ها به این فکر می‌کنم که چطور می‌توانم بیشتر تحسین شوم.

۲۹. وقتی باید کاری مهم را به تنهایی انجام دهم، توانایی خودم را زیر سؤال می‌برم.

۳۰. برای اشتباه‌های خودم، حتی بعد از جبران، همچنان خودم را سخت سرزنش می‌کنم.

۳۱. حتی کنار آدم‌های آشنا هم ممکن است احساس متفاوت بودن از بقیه داشته باشم.

۳۲. وقتی احتمال یک اتفاق بد وجود دارد، ذهنم به سمت بدترین پیامد ممکن می‌رود.

۳۳. برای خودم استانداردهایی می‌گذارم که رسیدن مداوم به آنها انرژی زیادی می‌گیرد.

۳۴. وقتی با فرد مهمی مخالفم، اغلب نظرم را بیان نمی‌کنم.

۳۵. در یک موقعیت مبهم، احتمال پیامد منفی برایم برجسته‌تر از پیامد مثبت است.

۳۶. وقتی تصمیمی متفاوت از فرد مهم زندگی‌ام می‌گیرم، احساس می‌کنم فاصله ناخوشایندی ایجاد شده است.

۳۷. موقعیت‌های عادی گاهی برایم خطرناک‌تر از چیزی که دیگران می‌بینند به نظر می‌رسند.

۳۸. دریافت انتقاد می‌تواند خیلی سریع احساس بی‌ارزشی را در من فعال کند.

۳۹. واکنش دیگران به ظاهر یا عملکردم می‌تواند تصویرم از خودم را خیلی تغییر دهد.

۴۰. نظر فردی بسیار نزدیک می‌تواند بیش از حد جهت انتخاب‌های شخصی من را تعیین کند.

۴۱. تعریف یا محبت دیگران گاهی برایم نشانه‌ای از یک انگیزه پنهان به نظر می‌رسد.

۴۲. استراحت کردن قبل از تمام شدن همه کارها در من احساس ناراحتی ایجاد می‌کند.

۴۳.  قوانین عمومی وقتی با خواسته‌ام تعارض دارند، گاهی بی‌دلیل محدودکننده به نظر می‌رسند.

۴۴. پیدا کردن گروهی که واقعاً حس کنم به آن تعلق دارم برایم دشوار است.

۴۵. به نظرم خطاهای جدی باید معمولاً با پیامد سخت همراه باشند.

۴۶. پیش از شروع یک هدف مهم، احتمال شکست خودم را بیشتر از موفقیت می‌دانم.

۴۷. در تصمیم‌های مشترک، اجازه می‌دهم ترجیح طرف مقابل تعیین‌کننده باشد.

۴۸. در رابطه‌های نزدیک هم گرمی و محبت مورد نیازم را کمتر از حد انتظار دریافت می‌کنم.

۴۹. در برابر ناکامی‌های کوچک، زودتر از چیزی که می‌خواهم از ادامه کار منصرف می‌شوم.

۵۰. در رابطه‌های نزدیک، دوام حضور طرف مقابل برایم نامطمئن به نظر می‌رسد.

۵۱. پیامدهای منفی احتمالی بیشتر از فرصت‌های خوب توجهم را می‌گیرند.

۵۲. در موقعیت‌های جدید، زود احساس می‌کنم برای مدیریت کارها به کمک دیگری نیاز دارم.

۵۳.  اغلب پیش از اینکه از من خواسته شود، مسئولیت حل مشکل دیگران را به عهده می‌گیرم.

۵۴. در جمع، رفتارم را زیاد کنترل می‌کنم تا هیجانم دیده نشود.

۵۵. انجام پیوسته کاری که به نظم نیاز دارد برایم سخت است.

۵۶. وقتی کسی به من آسیب می‌زند، زود احتمال عمدی بودن رفتار او را در نظر می‌گیرم.

۵۷. گاهی هویت یا مسیر زندگی‌ام بدون رابطه با فردی خاص برایم مبهم به نظر می‌رسد.

۵۸. وقتی کسی کوتاهی می‌کند، توضیح شرایطش به‌سختی از شدت قضاوتم کم می‌کند.

۵۹. وقتی فرد مهمی کمتر در دسترس است، ترس از از دست دادنش در من بالا می‌رود.

۶۰. مسئولیت‌هایی که دیگران مستقل انجام می‌دهند برایم پیچیده‌تر از توانم به نظر می‌رسند.

۶۱. اشتباه‌های کوچک باعث می‌شوند فشار بیشتری برای بی‌نقص انجام دادن کار احساس کنم.

۶۲. برای آسایش دیگران از چیزهایی می‌گذرم که خودم واقعاً به آنها نیاز دارم.

۶۳. حتی کنار آدم‌های امن، نشان دادن آسیب‌پذیری برایم دشوار است.

۶۴. وقتی دیگران با من مثل بقیه رفتار می‌کنند، ممکن است احساس کنم حقم نادیده گرفته شده است.

۶۵. احساس می‌کنم اگر اتفاق جدی‌ای رخ دهد، توان کنار آمدن با آن را نخواهم داشت.

۶۶. بخش‌هایی از خودم را پنهان می‌کنم چون از آشکار شدنشان شرم دارم.

۶۷. در زمینه‌های تحصیلی یا کاری، احساس می‌کنم استعداد لازم را به اندازه دیگران ندارم.

۶۸. وقتی اتفاق خوبی می‌افتد، حفظ انتظار مثبت برایم دشوار است.

۶۹. وقتی دیگران با هم صمیمی‌اند، زود احساس می‌کنم بیرون از دایره مانده‌ام.

۷۰. در موقعیت‌های دشوار، انتظار کمی دارم که کسی پشتیبانی قابل اتکایی به من بدهد.

۷۱. گاهی چیزی را انتخاب می‌کنم چون می‌دانم در چشم دیگران بهتر دیده می‌شود.

۷۲. نه گفتن زمانی که احتمال ناراحت شدن دیگری وجود دارد برایم سخت می‌شود.